مراسم نوروز از سنت ها وعقاید وآدابی است که جنبه تمثیلی داشته است.این مراسم کم وبیش از حدود یک ماه به جشن نوروز مانده  ،تدارک دیده می شد.یکی از جمله این رسوم «سبز کردن سبزه »می باشد.به موجب روایتی کهن بیست وپنج روز پیش از نوروز دوازده ستون از خشت خام اطراف حیاط در بار ،بر پا می کردند وبر فراز هر ستونی نوعی دانه از حبوبات می کاشتند..روز ششم «خرداد روز یا نوروز بزرگ» با سرو د خوانی ونواختن سازها ،محصولی را هم فراهم آمده بود بر می داشتند . آن گاه این ستونها  هم چنان تا روز مهر از فروردین ،یعنی شانزدهم بر پا بود که در چنان روزی ستونها خراب وبر داشته می شود.

به رشد این دانه ها نگریسته وبه هر یک بهتر وبرآمده تر بود تفال می زدند که آن محصول در سال بیشتر خواهد بود.

این سبزه ها گاه به گونه ی هفت نیز که از اعداد مقدس است سبز می شد به عنوان هفت امشاسپند ودوازده نوع حبوبات که شماره مقدس برج هاست در خانه ها در ظروف ویژه سبزه به عمل می آوردند.

اقلامی از دانه ها که سبز می کردند عبارت بود از :گندم-جو- برنج-لوبیا- ارزن- نخود- کنجد- باقلا- کاجلیه- ذرت وماش در سفره های هفت سین ، معمولا سه ظرف سبزه به عنوان کنایه از سه اصل دینی :هومت«اندیشه نیک» ،هوخت«گفتار نیک»، هورشت«کردار نیک» قرار می دادند که اغلب گندم وجو وارزن بود .

نهادن آب وسبزه اهمیت فراوانی داشت. چون معتقد بودند  که ارواح در گذشتگان یا فروهر ها موجب خیر وبرکت وافزونی گیاه وآب در آن سال می شود وادعیه ی ویژه جهت «خرداد امشاسپند»که نگهبان وسر پرست گیاه بود می خواندند این دو فرشته منشاءخیر وبرکت بودند.